باب دويست و ششم سرّ اين كه جائز نيست پرنده اهلى را وقتى داخل حرم شد صيد كرد حديث ( 1 ) پدرم رضى الله عنه از سعد بن عبد الله ، از ايّوب بن نوح ، از صفوان بن يحيى ، از معاوية بن عمّار ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام ، راوى مىگويد از امام عليه السّلام سؤال شد : پرنده اهلى هر گاه داخل حرم شد حكمش چيست ؟ حضرت فرمودند : نبايد آن را بگيرد زيرا خداوند متعال در قرآن مىفرمايد : * ( وَمَنْ دَخَلَه كانَ آمِناً ) * « 1 » ( هر موجودى كه داخل حرم شود در امان است ) . باب دويست و هفتم سرّ اين كه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم به عبّاس اذن دادند شبهايى را كه بايد در منى باشند وى در مكَّه بماند پدرم و محمّد بن الحسن بن احمد بن الوليد رضى الله عنهما از سعد بن عبد الله ، از هيثم بن ابى مسروق النهدى ، از حسن بن محبوب ، از على بن رئاب ، از مالك بن اعين از حضرت ابى جعفر عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : عباس از رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم اذن خواستند كه شبهايى را كه بايد در منى باشند وى در مكَّه بماند ، حضرت به او اذن دادند به خاطر آنكه وى به حاجىها آب دهد . باب دويست و هشتم سرّ اين كه امير المؤمنين عليه السّلام بعد از هجرت از مكَّه تا وقت رحلت از اين دنيا در مكَّه معظَّمه شب را صبح نكردند حديث ( 1 ) پدرم رضى الله عنه از احمد بن ادريس از محمّد بن احمد بن يحيى بن عمران اشعرى از محمّد بن معروف از برادرش عمر از جعفر بن عقبه ، از حضرت ابى الحسن عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : على عليه السّلام پس از هجرت نمودن از مكه تا زمانى كه از دنيا رفتند در مكَّه شب را به صبح نرسانده و در آن بيتوته نكردند .

--> « 1 » - سوره آل عمران آيه ( 97 )